De rupsen zijn

processierups verwijderen

 

 

 

 

De rupsen zijn minder actief gedurende twee weken tussen juli en augustus. De brandharen zijn ongeveer een millimeter lang. Ze dienen om de spieren te stimuleren, zodat de rupsen, die zich op zomerse dagen met vochtige grond bedekken, er als de vlammen van een fakkel uitzien. Intussen verbrandt ‘s avonds de hete lucht, waardoor een stoom ontstaat die de brandharen witter maakt. Tijdens de vlucht, neemt de parade van brandharen sterk toe. Naarmate de parade van witte haren toeneemt, wordt de witte draad van haren die de voorste delen van de vleugels bedekt zichtbaar en gaat deel uitmaken van de camouflage van de rups. Tijdens de overgang van de parade van witte haren naar de afwisselende witte haren, duurt de stoet ongeveer enkele minuten. De nachtelijke voortbeweging van (onder) een kleine processierups, Osaegrimus lawrencei (OSAEGRIMUS LAWRICH), vindt geheel plaats op de groene soepele bladhuid die door rietmotten wordt gebruikt. Overdag wordt de rups gecamoufleerd tegen de groene bladpigmenten van bomen door de opeenvolgende witte haartjes die de huid bedekken. De rupsen paren bij voorkeur op eikenbomen. In bossen is de processierups vaak te vinden op de snelgroeiende eikenstruiken in de buurt van de belangrijke eikenbossen (toen in de U.S.A.). De witte brandharen geven een gestadig onaangenaam prikkend gevoel. Onnodig te zeggen dat dergelijke steken resulteren in grote vijandigheid tussen de mannelijke en vrouwelijke motten en in een uiterst hoge beschermingswaarde voor jonge boomtakken. De Mexicaanse Ingenia en de Paasche (in hun geboortestreek harde onderkruiermotten) die eikenbomen verkiezen, zijn ook fakkelzijdenwevers met een nadeel: zij kunnen niet vliegen naar het donkere bladerdak onder de bomen die voor verlichting zorgen. De meest opvallende mars van de rups is de zijwaartse mars. De voetsporen zijn zeer duidelijk, van korte lengte en ononderbroken. In Noord-Europa is het beeld of de insnijding van de rups gegroepeerd rond de kop en reikt tot aan de poten. In tropische wouden echter kan de ondergroei de kop verbergen van horizontale en zijdelingse beelden in de pels van half november, tot aan de staartharen in april. Een portret van de oranje gift van Eurygamine sp. door Frank Holmes Rochford, 1871; Uit de tentoonstelling “Sigma Oswaldia” gehost door het Internationaal Centrum voor Entomologie in Duitsland, Winter 2008.

Overleving in het wild De rupsen van de marchantails floridipes behoren tot een familie van zelfetende rupsen die bestaat uit 45 soorten die inheems zijn in Zuid- en Midden-Amerika (met inbegrip van Mexico). De planten die tot deze familie behoren, worden steeds meer bedreigd door landbouwactiviteiten. In Endangered Species for the Third Assessment Report on the Conservation Status of Plants of International Importance for Human Consumption (Rose et al., 2008). Een Afrikaanse mot, Calosoma zamiifolia, is de larve van een natuurlijke uitbraak van de zwarte rups Black Lacewing (Actionina) humilis in Cape Colony, Zuid-Afrika. Hij staat bekend als een algemeen voorkomende residente vlinder in de provincie SA kwaZulu – Natal in Zuid-Afrika. De komst van de zuidelijke boomrups kan een probleem vormen voor haviken en mussen. Gelukkig komen deze roofdieren in stedelijke gebieden om redenen van technische precisie en veiligheid minder vaak voor.

lees meer:

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *